آسمونمون هم شب هم روز قشنگه قشنگه هوا بهار نیومده بهاری

فرشته (=مادر) خونه کناریمون (همسایمون) دلش گرفت از این زمون پر کشید رفت به آسمون (خدایش بیامرزد) ((فرشته های کوچولو (چقدر صداشون دلنشینه) که صبح و ظهر و عصر شب و روز براشون معنی نداره ولی صبح و ظهر و عصر شب و روز ما را معنی دار می کنن... دلم فقط به شما خوشه ))

یه ذکر مصیبت (به قول آخوندها)

خدا حرص و طمع و حسادت و خودبینی و.... اینهمه ( دیگه شیطون باسه چی)یه وقتهایی یه جوری می شم به جای اینکه از حشرات چندشم بشه از خودم و ... چندشم میشه خیلی تأمل کردم هر چی بیشتر فکر میکنم بیشتر به این نتیجه میرسم که راستی راستی آخرش که چی ( برای خودمون میگیم ای کاش عمر جاویدان داشتیم ) نه که حالا نداریم طرف تازه زمانی یادش به خدا و ای یه روزی مردن می افته که به یه مناسبتی یه چیزی پاش به قبرستونی یا امامزاده ای یا ... باز بشه بابا به پیر به پیغمبر تو این دوره و زمونه ترس از مرگ خوردن یه آبم روش بهش میگی فلانی ببین چی شد حالا تکلیف این همه پول طرف چی مشه خودش که مردحیف از اینهمه سگدو زدن بی خودی با کمال تاسف میگه هیچی فکر کنم میماسه به دولت اگه میخوای بدونی چقدر تا کجا به چه قیمتی و.... خلاصه به هر آنچه خودت میدونی که میتونی ادامه بدی و بی خیالی طی کنی من بهت میگم برو به یه مراسم تشییع جنازه و خوب صبر کن یه گوشه وایسا وفقط و فقط به یه منظره خوب نگاه کن اونم منظره خاک ریختن روی اون مرحوم یا مرحومه و....یه لرز یه ترس ناخود آگاه تمام وجودت میگره ....وحشت انگیزترین لحظه اگه شهری هستی اونم کلان شهر که فاتحه آخه آدمهای توی کلان شهر ها یه جورای با آدم های بقیه جاهای دیگه فرق میکنن چه فرقی اگه باشی میدونی اگه هم نیستی همون بهتر که ندونی فقط یه کمک بهت کنم که آدمهای شهرهای بزرگ خدا سر زبونشونه ( اکثر قریب به اتفاقشون )ولی آدمهای شهر های کوچیک و روستای خدا علاوه بر سر زبونشون یه جای دیگشون هم هست(تو دلشون) که البته اونا هم تا چند وقت دیگه ( زیاد دور نیست) فقط یاد خدا کردنشون میشه مثله .....تو این وادی بی سر و ته کارمون شده از صبح تا شب سگدو زدن باسه یه تکه نون